หาเพื่อน บางที อาจไม่ใช่นิสัย …บางที อาจไม่ใช่หน้าตา …บางที อาจไม่ใช่ฐานะ …บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้ …แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็นมันคนนี้เท่านั้นที่มี เช่น คอลเล็คชันโดจินโลลิคอนรวมแล้วเกิน 10 กิ๊กกะไบต์ …บางครั้ง เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป เพียงเพราะว่ามันขอตามไปค้างด้วย พกวาสลินไปกี่ขวดก็ไม่เอาเว้ย …บางครั้งนั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด มันจะได้เชื่อว่า “ตรูยังไม่มีจ่ายว้อย! ขอติดไปอีกเดือนเถอะ!!” …บางครั้ง ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้ ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆว่ากรูอยู่ตรงนี้ แต่สะดุ้งเฮือกเมื่อมันถามว่า “ที่ยืมไปเมื่อไหร่จะคืนวะ?” ใครวะชอบคำๆ หนึ่งที่บอกว่า เดิมที เพื่อนก็คือสิ่งไร้สาระที่คนธรรมดาสามัญมีไว้ปลอบประโลมใจ สำหรับผู้เป็นราชาที่อยู่เหนือคนอื่นๆแล้ว มันไม่จำเป็นแม้แต่น้อย …เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟนว่าอะไรสำคัญกว่ากัน ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย …แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก…เพื่อน…จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที ไอ้เพื่อนสนิทเรา มันคงจะชินแล้ว ที่เวลาเรามีรักทีไร เราก็จะห่างๆมันไปทุกที เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกทีก็ตอนอกหักนู่นแหละ …ก็เคยคิดเหมือนกันนะ ถ้าเราเป็นมันจะรู้สึกยังไง คงจะประมาณว่า ‘ต๊าย … พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน’ ‘นี่ อีนังชะนีนั่นมีดีอะไรยะ’ ‘ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะมานอนกะกรูได้ใช่ไหม สราดดด’ …คิดๆดูแล้ว เราน่าจะเลิกคบกับมันว่ะ เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย…ไม่เจ็บตูด …แต่พอร้อนเงินขึ้นมา นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน พามันไปแนะนำตัวกับเจ้าหนี้นอกระบบว่า “เพื่อนผมคนนี้มันเป็นเกย์ครับ ถ้าให้ผมกู้เงิน มันจะเป่าปี่ให้นะ” …แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า “เพื่อน” หาเพื่อน
